Nikiel może występować w wodzie w postaci rozpuszczonej, jako dwuwartościowy kation lub jony kompleksowe. Do wód powierzchniowych dostarczany jest ze ściekami.

Źródłem kobaltu w wodach powierzchniowych i pitnych są ścieki przemysłowe, szczególnie z hut stali specjalnych z fabryk emalii, szkła, ceramiki, ale przede wszystkim z zakładów produkujących farby. Wody naturalne również zawierają zazwyczaj niewielkie ilości tego pierwiastka, co uzależnione może być od podłoża geologicznego. 

Selen w sposób naturalny może występować w wodach powierzchniowych, co jest uzależnione od składu mineralnego, a także być doprowadzany ze ściekami przemysłowymi.

Bor w związkach chemicznych często występuje w przyrodzie , przeważnie w postaci borokrzemianów i turmalinów w skałach osadowych. Zawartość boru w wodach naturalnych jest zależna od charakteru pokładów geologicznych, z których woda pochodzi. W wodach powierzchniowych może występować jako zanieczyszczenie ściekami przemysłowymi lub bytowo-gospodarczymi.

Związki baru względnie obficie występują w przyrodzie. Pomimo to w wodach naturalnych bar znajduje się jedynie w ilościach śladowych. Dlatego też stwierdzenie większej ilości baru w wodzie wskazuje na zanieczyszczenie ujęcia wody przez ścieki przemysłowe.

Beryl i jego związki uważane są za nadzwyczaj toksyczne i zdolne do spowodowania śmierci ludzi przy odpowiednio wysokim stężeniu. Przedostanie się berylu do wód naturalnych może być wynikiem ich zanieczyszczenia przez zakłady energetyki węglowej.

Sód należy do grupy pierwiastków najczęściej występujących na kuli ziemskiej. Znajduje się on prawie we wszystkich wodach naturalnych. Występuje w wodach głównie w postaci NaCl (czyli zwykłej soli). 

Chrom jest pierwiastkiem mało rozpowszechnionym w przyrodzie. W naturalnych wodach podziemnych chrom występuje bardzo rzadko. Natomiast wody powierzchniowe mogą zawierać chrom pochodzący z różnego rodzaju ścieków przemysłowych. 

(Indeks nadmanganianowy) Wyraża się w jednostkach mg O2/l, z tego względu, iż podczas badania określa się ile tlenu, zanieczyszczenia w wodzie, pobrały (do swojego utlenienia) z nadmanganianu potasu, który został użyty do oznaczenia.

Parametr używany podobnie jak BZT do oceny stanu wody lub ścieków, interpretowany jako ilość tlenu potrzebna do utlenienia zawartych związków organicznych i nieorganicznych. 

Parametr używany w inżynierii środowiska odpowiadający zużyciu tlenu do utlenienia w warunkach aerobowych (tlenowych) związków organicznych zawartych w ściekach (albo w wodzie) przy udziale mikroorganizmów.